تنهائيش تنهای تنهايش نذار....

بیگانه ای را از قلبش شنید ! خیانت تنها این نیست که شب را با دیگری بگذرانی ...

خیانت میتواند دروغ دوست داشتن باشد ! خیانت تنها این نیست که دستت را در خفا

در دست دیگری بگذاری ... خیانت میتواند جاری کردن اشک بر دیدگان معصومی

باشد ! گناه تنها کردار زشت نیست ... گناه میتواند ذهن هوس آلود باشد ! باید

مراقب قلب و روحش باشد ... دزد بسیار است !!

صدای نفسهايت بشكند... هر شب دستانت  نوازشگر خستگی هايم

باشد...میخواهم

هر شب تنهاييمان را مساوی تقسيم كنيم... هر شب ستاره های اسمان به ما

چشمك بزنند وهر شب با هم به صدای باران گوش دهيم .....

آن از کوچکی روح توست نه از بزرگی گناه او...........

رویید و از آشیان از بام خانه پرواز کردم همچنان می پرم . هرگز ننشسته ام...

جاویدان.... همواره من و زندگی با هم خواهیم بود و خواهیم ماند جاویدان

 تا ابد.......

آسمان. مرا بر سکوی پرواز ملاقات خواهی کرد. قلبم را ميان دستان به هم

 فشرده ام خواهم گرفت.....من پرواز خواهم کرد.....

وقتی می‌دانيم کسی با جان و دل دوستمان دارد ... ونفس‌ها و صدا و نگاهمان در

روح و جانش ريشه دوانده ؛ به بازيش می‌گيريم . هر چه او عاشق‌تر ، ما سرخوش‌تر،

 هر چه او دل نازک‌تر ، ما بی رحم‌تر . تقصير از ما نيست ؛ تمامی قصه های

عاشقانه، اينگونه به گوشمان خوانده شده‌اند.....

تشنه ی عشق روزی سيراب ميشود.....

هستی٬تو آخرين عشق در پيكر بی جانم هستی٬ آخرين اميد در ميان همه نا اميديم

هستی تو آخرينی و من هنوز درابتدای راه تو ...تو آخرين موج در دريای طوفانی و من 

بسان قايقی سر شكسته از امواج در ابتدای ساحل... تو آخرين قله ای من هنوز

تپه ای در ميان صحرايم ...آخرين ديدار تويی من هنوز در انتظار لحظه ی ديدار بی

خوابم ....

جايی که زندگيش رو پای عشقش ميذاره ... اما یکی باور نميکنه ... چون يک

چيزهايی ديده و شنيده... تا یکی  مياد دیگری  رو باور کنه ، یکی دلسرد و خسته

ميشه ... ميره .چون عشقی وجود نداشت!! تا همدیگرو بشناسند !

شيشه دلش رو با سنگ زخم زبون بشکنی؟ دلت نمياد ازش پيش خدا شکايت

 کنی حتی اگر بره و همه چيزو با خودش ببره... حتی اگر از اون فقط های های

 گريه   شبانت بمونه و عطر اخرين نگاهش... حتی اگر بعد از رفتنش پيچک دلت به

شاخه نازک تنهايی تکيه کنه ديدی؟هر گوشه و کنار شهر هر وقت کسی از کنارت

 رد ميشه که بوی عطرش رو ميده چه حالی ميشی؟ بر ميگردی و به اون رهگذر

 نگاه ميکنی تا مطمئن بشی خودش نبوده ....

تنها علاجش ساختن

است وقتی دوست داشتن پايانش از ياد بردن است وقتی در همه راهها چاهی 

 پنهان است وقتی اسمان

بالای سرت از دود دلهای گرفته سياه است به چه می توان خود را دلخوش كرد؟ پس 

نا اميدانه به سوی 

تو چشم دوخته ام تا دستم بگيری و از اين ظلمت رهايی ام بخشی چرا كه عمريست

 در پس كوچه های

خيالم قدم می زنم و ترا نمی يابم صدايم كن قبل از انكه به انتها برسم ......

لجبازی می كنيم و بعد ........... براي آنچه از دست رفته آه میكشيم ......!

که دوستش داری به خاطر غرورت نشکن......

پر  محبتت ورق خورد

تا مرا در عمق دلتنگی هايم مدفون سازد ... مي دانم که مرگ خنده هايم را از

فرسنگ ها دورتر می بينی

 و نيک می دانم که بر گور خنده هايم های های می گريی ؛ اما از اينهمه ماتم و درد

چه سود ؟!

چگونه میتوان با گريستن فاصله ها را شکست ؟ چگونه می توان با صبورانه چشم به

در دوختن از

نبودنی تلخ  ٬ بودني آسمانی متولد ساخت ...؟!